ค้นหาบทความ
ยืนฟังเสียงลูกร้องไห้อยู่หลังประตูห้องเรียน: วันแรกที่ลูกต้องออกจากบ้านไปสู่โลกใบที่สอง
เสียงร้องไห้ของลูกหน้าห้องเรียนวันแรก ไม่ได้แปลว่าเรากำลังทำร้ายลูก แต่คือหลักฐานว่าบ้านคือความปลอดภัยที่เขาผูกพันแน่นหนา และการเปิดโลกใบที่สองให้เขาคือก้าวธรรมชาติของการเติบโต
โดย ทีม DekHygge · คัญญา เขียน
เมื่อตารางลูกแน่นจนไม่มีที่ให้ "เบื่อ": ทำไมเวลาว่างไม่ใช่เวลาเสียของ
วิศวกรอย่างผมเคยเชื่อว่าตารางที่ดีต้องเต็มร้อย จนงานวิจัยการเลี้ยงลูกทำให้เห็นว่า ช่องว่างที่ดูเหมือนเสียเปล่าในวัยเด็ก คือพื้นที่ฝึกจินตนาการ มิตรภาพ และการคิดเองของลูก
โดย ทีม DekHygge · พิชัย เขียน
ทำไมลูกที่บ้านกับลูกที่โรงเรียนถึงเป็นคนละคนกัน และทำไมนั่นไม่ใช่ความผิดของการเลี้ยงดู
เด็กคนเดียวกันเปลี่ยนไปเมื่อเข้าไปอยู่ในกลุ่ม ไม่ใช่เพราะเราเลี้ยงเขาผิด แต่เพราะทุกเวทีในชีวิตของเด็กมีกติกาของตัวเอง และการเรียนรู้กติกาของแต่ละเวทีนั่นเองที่คือพัฒนาการทางสังคมที่แท้จริง
โดย ทีม DekHygge · คัญญา เขียน
ระหว่าง "เก่งมาก" กับ "แม่เห็นนะ": สองประโยคสั้นๆ ที่ให้สิ่งต่างกันแก่ใจลูก
อดีตครูอนุบาลคนหนึ่งเล่าว่าวันที่เธอรู้ตัวว่าคำว่า 'เก่งมาก' ที่พูดวันละหลายสิบครั้ง คือคำตัดสินที่ห่อน้ำตาล และคำว่า 'แม่เห็นนะ' เปิดบทสนทนาที่คำชมเคยปิดไว้ ตามแนวคิดของเจสเปอร์ ยูล นักบำบัดครอบครัวชาวเดนมาร์ก
โดย ทีม DekHygge · คัญญา เขียน
ทำไมมิตรภาพของลูก ถึงส่งผลต่อตัวตนของเขามากพอๆ กับการเลี้ยงดูของเรา
มิตรภาพของเด็กไม่ใช่แค่เรื่องการมีเพื่อนเล่นแก้เหงา แต่เป็นพื้นที่สำคัญที่ช่วยสร้างตัวตนและความภูมิใจในตัวเอง ซึ่งส่งผลต่อเขามากพอๆ กับการเลี้ยงดูของเรา
โดย ทีม DekHygge · คัญญา เขียน