สัปดาห์แรกที่ลูกมาอยู่บ้าน: ภารกิจกู้โลกที่ไม่มีคู่มือการใช้งาน

จำได้ไหมครับ... คืนแรกที่ลูกมาอยู่บ้านจริงๆ ครั้งแรก?

ผมยังจำความรู้สึกนั้นได้แม่นเลยครับ มันไม่ใช่ความรู้สึกเหมือนในหนังที่พ่อแม่นั่งยิ้มละมุนมองหน้าลูกในเปลท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ หรอก แต่มันคือความรู้สึกเหมือนเรากำลังติดอยู่ในพายุที่มองไม่เห็นตัว พายุที่มาพร้อมกับเสียงร้องไห้ที่ดังทะลุโสตประสาท กลิ่นนม กลิ่นแพมเพิส และความง่วงที่มันหนักอึ้งจนเหมือนมีใครเอาหินมาวางทับตาไว้

คืนนั้นผมก็นั่งจ้องหน้าลูกสาวตัวน้อยในความมืด พลางคิดในใจว่า "เฮ้ย นี่เราต้องทำแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันวะ?"

ช่วงสัปดาห์แรกเนี่ย ผมว่ามันเหมือนเรากำลังพยายามทำภารกิจกู้โลกที่ไม่มีคู่มือการใช้งานครับ ทุกอย่างมันดูสับสนไปหมด ผมเองก็เป็นหนึ่งในพ่อมือใหม่ที่พยายามจะควบคุมทุกอย่างให้ได้ด้วยการ "จด"

ลองจินตนาการดูนะครับ ผมนั่งถือสมุดเล่มเล็กๆ พยายามจะจดทุกอย่างที่เกิดขึ้นเหมือนเป็นนักสถิติในห้องแล็บเลยครับ ลูกกินนมกี่โมง? กินข้างซ้ายหรือข้างขวา? แล้วเรื่องฉี่เรื่องอึนี่คือเรื่องใหญ่ระดับชาติเลยนะ ต้องจดว่ากี่ครั้ง กี่โมง เพื่อจะดูว่าเขายังโอเคอยู่ไหม

บางคืนผมก็นั่งไล่ดูตารางที่ตัวเองจดไว้ตอนตีสาม "1:53 น. กินนม... 3:50 น. กินนม... 7:45 น. กินนม..." มันดูเหมือนตารางเวรของพยาบาลมากกว่าตารางชีวิตของคนในครอบครัวเสียอีก แต่นั่นแหละครับ มันคือวิธีเดียวที่พ่อแม่มือใหม่หลายคนใช้เพื่อพยายามจะหา "ระเบียบ" ในความวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้น

แต่เอาเข้าจริง การจดทุกอย่างมันก็ไม่ได้ช่วยให้เราหายเหนื่อยหรอกครับ แต่มันกลับทำให้เราเห็นความจริงที่น่าตกใจว่า "เราแทบไม่ได้นอนเลย"

มีเรื่องหนึ่งที่ผมเคยอ่านเจอแล้วรู้สึกจี๊ดในใจมาก คือเรื่องของแม่คนหนึ่งที่เป็นถึงพยาบาลครับ ลองนึกภาพตามนะครับ คนที่เป็นพยาบาลเนี่ย คือคนที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีเพื่อรับมือกับความเจ็บป่วยและความวุ่นวาย แต่พอต้องมาเจอสัปดาห์แรกของลูกตัวเอง เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแตกสลาย

เธอเล่าว่ามันเป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิตเลย เพราะลูกไม่ยอมนอน แถมเธอยังต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว ทั้งเลี้ยงลูก ทำงานบ้าน และพยายามจะประคองสติไม่ให้สติแตกไปเสียก่อน ที่น่าเศร้าคือพอเธอระบายความเหนื่อยออกมา สามีกลับมองว่า "ก็แค่ช่วยเอาขยะไปทิ้ง" หรือ "ก็แค่ช่วยทำงานบ้านนิดหน่อย"

มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายยากนะครับ เหมือนเรากำลังแบกโลกทั้งใบไว้ แล้วคนข้างๆ กลับคิดว่าเราแค่กำลังถือถุงขยะอยู่

ผมว่าเรื่องนี้มันสะท้อนอะไรบางอย่างในสัปดาห์แรกๆ ของการเป็นพ่อแม่ได้ดีมากครับ คือมันไม่ใช่แค่เรื่องของ "การเลี้ยงลูก" แต่มันคือเรื่องของ "ภาระทางใจ" ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

ความเหนื่อยล้าสะสมมันไม่ได้ทำร้ายแค่ร่างกายนะครับ แต่มันเริ่มกัดกินความสัมพันธ์ของเรากับคนข้างๆ ด้วย บางทีเราก็เผลอเอาความหงุดหงิดไปลงกับคู่ชีวิต เพียงเพราะเขามองไม่เห็นว่าเรากำลังสู้กับอะไรอยู่

ผมเคยเห็นพ่อแม่บางบ้านที่เริ่มมีปากเสียงกันเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในสัปดาห์แรกๆ เช่น "ทำไมไม่ช่วยเปลี่ยนแพมเพิส?" หรือ "ทำไมไม่ช่วยอุ้ม?" ซึ่งจริงๆ แล้วมันอาจจะไม่ใช่เรื่องแพมเพิสหรอกครับ แต่มันคือความรู้สึกที่ว่า "ฉันไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในสมรภูมินี้"